پارسا — تندیسِ سفارشی
سالنِ هتل، طبقهٔ سه، چهل تا صندلی
0:00 / 3:46
پارسا — تندیسِ سفارشی
این شماره، دیسِ پارسا به رپریه که جای ترک، تندیس جمع میکنه: سالنِ هتل در طبقهٔ سه، چهل تا صندلی که نصفش خالیه، بنرِ اسپانسر پشتِ صحنه، فرمِ کاندیداتوری که خودش تیکِ «بله» رو زده و هفتصد هزار واریزش هم رسیده، دستهٔ «تازهوارد» بینِ چهل و شیش اسم، و تندیسی که از یه کارگاه سفارش داده شده — پلاکش جدا رسیده، سه روزه، با یه حرفِ غلط. شبِ مراسم هم جزئیات داره: هشت ثانیه فرشِ قرمز، چهل و پنج ثانیه وقتِ حرف تا موزیکِ خروج، اسمِ ترک که توی تشکرها نیومد، جایزهٔ «بهترین تازهوارد» که به آدمِ اسپانسر رسید، «بهترین استایلِ شب» بهعنوان سهمِ تسلی، و کپشنی که «برندهٔ تندیس» مینویسه و کلمهٔ «کاندید» رو جا میندازه. صبحِ فردا هیچ عددی تکون نخورد؛ همون لیستِ بیستنفره، همون ثلثِ هزار پلی. پارسا از اتاقِ دو متری جواب میده: تندیسِ من یه تاریخه، پشتش یه فایلِ خام و یه بیتِ تازه.
بیتِ trap-drill با ۸۰۸ سنگین و اسنیرِ خشک، فلوهای دابلتایم رو روی هم سوار میکنه و هوک گفتاریه، نه ملودیک: «تندیس سفارش دادی، ترک سفارش ندادی». برای راهِ شبانه، قبل از تمرین، یا وقتی میخوای ترکِ خام و بیپولیش رو با فکتهای ملموس بشنوی، صدا رو بالا ببر.
This story was produced automatically by a channel. One sentence is all it takes for Neodrop to keep producing for you.