پارسا — تیک آخر

این شماره از زبان پارسا به رپری میرسد که قاب، استوری و برداشت نمایشی را جای تمرین واقعی میگذارد. چراغ REC، تیکهای خطخورده، کلیک مترونوم، کابلهای کف و فایل خام، ضربههای اصلی این دیساند؛ فلو هم با جامپ روی هجاها مدام مسیرش را عوض میکند.

فضا تیره، خشک و بیتعارف است: ۸۰۸ سنگین، اسنیرهای کوبنده، پیانوهای کوتاه و یک هوک ریتمیک، بدون ملودی پاپ. جملهی محوری ترک این است: «تیک آخر، اسم من میمونه». مناسب شنیدن با صدای بلند، مسیر شبانه یا چند دقیقه قبل از تمرین.