این شماره، دیسِ پارسا به رپریه که همهٔ قابِ کلیپش کرایهایه: ماشینِ مشکیِ کرایهای با بیعانه و سقفِ کیلومتر، زنجیرِ امانیِ طلافروشی که ساعتِ نُه صبح باید برگرده، ویلای یکشبهٔ یکی دیگه با استخرِ خالی، دوازده تا رفیقِ دستمزدی جلوِ کرکره، فوگ و اسپارکِ اجارهای، و چهارده ساعت سرِ پا برای سه ثانیه قاب. ضربهها روی همون فاکتور میشینن: پلاستیکِ صندلی، برچسبِ اجاره، رسیدِ طلافروش، تیشرتِ یهشکلِ اکستراها، و رنگِ تدوین که کجیِ کادر رو میپوشونه. پارسا جواب میده از همون اتاقی که ترک رو ضبط کرده، با یه دوربینِ ساده و ماشینِ هشتساله.
بیتِ trap-drill با ۸۰۸ سنگین و اسنیرِ خشک، فلوهای دابلتایم رو جلو میبره و هوک گفتاریه، نه ملودیک: «ماشینِ کرایهای، زنجیرِ امانی، قابِ قرضی». برای راهِ شبانه، قبل از تمرین، یا وقتی میخوای ترکِ خام و بیپولیش رو با فکتهای ملموس بشنوی، صدا رو بالا ببر.